Wokół Bałtyku z Wami i dzięki Wam

53 dni naszej wyprawy minęło okropnie szybko. Przejechaliśmy 4519 km, zwiedziliśmy 5 stolic, i ogromny St. Petersburg. Przeprawiliśmy się szlakami rowerowymi przez Niemcy z pięknymi kurortami, pustą - południową i bardziej uprzemysłowioną - wschodnią Danię. Przez Szwecję, która nam wydaje się idealnym do życia krajem, ale i Finlandię, gdzie urzekły nas dobre serca jej mieszkańców. Rozdział Rosja był pisany strachem, ale tylko na strachu się na szczęście skończyło. Zatrzymując się w tym miejscu, dodam, że w Rosji jechaliśmy ok. 10 km ścieżki rowerowej poprowadzonej wzdłuż morza, o której mówiliśmy: “nawet lepsza niż w Danii”. Ale to był niestety tylko wyjątek, potwierdzający regułę, że w Rosji rowerzystów się nie szanuje. Wjeżdżając ponownie do Europejskiej Unii (Estonia), poczuliśmy skok jakości towarów, ale i atmosferę powrotu. Kraje zmieniały się częściej, niż pojawiały relacje… bo w mig byliśmy już w trochę jakby zacofanej Łotwie, a zaraz potem Litwie, którą poznaliśmy jedynie z perspektywy nadmorskich wiosek i miasteczek. I pięknej Mierzei Kurońskiej, która przeprowadziła nas znów w Rosyjskie bramy, gdzie nasze serca poczuły żal z powodu kończącej się wyprawy.

Przed napisaniem tego posta przeczytałem swoje 30 relacji i… trochę żałuję, że nie ma ich o 23 więcej. Bo efektem braku czasu na codzienne ich pisanie, był brak miejsca na pokazanie naszych wszystkich przygód i emocji. Ale w tej “trzydziestce” coś jednak jest. Bo nam te 53 dni zleciało, jak dni tylko 30…

Wkrótce zarówno u naszych patronów medialnych, jak i na naszej stronie pojawi się relacja z wyprawy ilustrowana zdjęciami. Ale uwaga - zainteresowani - uzbrójcie się w cierpliwość. Bo dla Kasi wrzesień, to walka z matematyką i fizyką, a dla mnie czas przygotowań do obrony pracy magisterskiej. I w tym boju trzymajcie za nas kciuki, jak trzymaliście je, gdy zmagaliśmy się z deszczem i wiatrem, górami i upałami, czy też pędzącymi obok nas samochodami.

A czy pamiętacie arkusze thankyourope? To przecież clue naszej wyprawy. Nie były łatwe do przewożenia. To się odczepiały, innym razem w koło wpadały i zaginały. Ale są wszystkie cztery na powrót z nami… i z Wami. Obok drukowanych 130 miejsc, pojawiło się ok. 50 nowych osób dopisywanych w kolejnych dniach jazdy, dzięki którym przebrnęliśmy przez trudy, które nas napotykały i dzięki którym, mogliśmy przeżyć, co tu dużo mówić - przygodę życia.

Dzięki!

Szczęśliwie ostatnie dwa dni mieliśmy bez kropli deszczu.To ułatwiło nam “przelot” przez Obwód Kaliningradzki.Nasza kąpiel w morzu była najdłuższym przystankiem na terytorium tej części Rosji.Kaliningrad zwiedzaliśmy bardzo krótko,właściwie był to przejazd przez jego centrum,z krótką przerwą na zdjęcia.A sam obwód z perspektywy głównych dróg bardzo pachnie Europą.Zarówno jeśli chodzi o drogi,jak i domostwa w ich pobliżu.Trwa tam także kampania społeczna,która ma skłonić mieszkańców do nie pozostawiania śmieci na łonie przyrody.To co wcześniej słyszałem o obwodzie,albo nie zostało przez nas dostrzeżone,albo się po prostu zmieniło.Na obu granicach nie mieliśmy problemów.Strażnicy wypytywali jedynie czy jedziemy do domu,byli nawet zainteresowani,a przy tym pełni podziwu dla naszej ekspedycji. I tak znaleźliśmy się na powrót w Polsce,po 52 dniach,widząc nie niebieskie, a - zadziwiające w tym momencie - zielone znaki na drogach. Teraz,byle do 8.22 - zobaczyć Dw. PKP Tychy…

Od kilku dni mówiliśmy sobie, że w Kłajpedzie odbędzie się kąpiel za wszelką cenę. I mimo, że pogoda była całkiem ładna, to tak się stało, że poczuć fal nie mogliśmy. Za to dziś, już na ziemii rosyjskiej, przy silnym, zimnym wietrze i świetnych falach oraz na szczęście słońcu, udało się - druga kąpiel w morzu podczas dwumiesięcznej wprawy stała się faktem. Gdyby ktoś mierzył jej wartość w ten sposób, powie: co to za wakacje nad morzem? Ale my przed chwilą siedząc na plaży przejechaliśmy palcem po horyzoncie morza od wschodu po zachód i patrząc na siebie stwierdziliśmy… My tam byliśmy, i tam, i tam, i tam też. Tam na prawo, na lewo i tam na wprost… na każdym brzegu Bałtyku. Za 2 godziny ostatni raz spojrzymy na morze. Dziś ostatnia noc, a jutro, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, wieczorem będę pisał ostatniego mmsa jadąc razem z Kasią w pociągu z Elbląga do Tychów po ponad 4000km spędzonych na rowerach…

Po przeprawie w błotach i dotarciu do Kuldigi,musieliśmy poczekać na przejście przez most ok.1h, bo trafiliśmy akurat na huczne otwarcie po remoncie… który dofinansowała UE. Po tym jak zobaczyliśmy,wodospady i starówkę,udaliśmy się do Lepiaji-tym razem drogą główną, ale na szczęście mniej ruchliwą. Niestety wiatr nie odpuszczał i nie dotarliśmy do celu. Nocleg w ten dzień na dziko, a przed snem, leżenie na łące i wpatrywanie się w piękne gwieździste niebo. Na następny dzień zwiedziliśmy carskie forty. Bardzo zaniedbane. Można do nich wchodzić i błądzić w ciemnych labiryntach… My nie zagłębiliśmy się zbyt głęboko, gdy spotkaliśmy wybiegającego, wystraszonego mężczyznę. Lepiej jednak mógł sobie zamówić przewodnika… Ostatni nasz nocleg mieliśmy w stodole. Każda szanująca się wyprawa musi to zaliczyć ;) Ale tu na piętrze był pokoik z łóżkiem,na które przygotowano nam nawet pościel. A dziś była Litwa.A w niej Kłajpeda a na koniec dnia wydmy na Mierzeji Kurońskiej.

Nie wiem,czy zbyt słabo znamy swój kraj,ale wydaje mi się,że miejsc takich, jak tu widzieliśmy,w Polsce nie ma.Ostatnie 90km jechaliśmy z Rygi,drogą oznaczoną numeracją-wnioskuję,że po drodze krajowej, druga, najgłowniejsza w tej okolicy.Jak się okazało, z 90km,ok. 70 to droga ziemna. W Skandynawii drogi takie prowadziły do leśnych wiosek i były specjalnie oznaczone.Tu wyrasta po prostu znak informujący o końcu asfaltu i dalej się męcz.Nam dodatkowo jazdę utrudniał bardzo silny wiatr z południowego zachodu, a pod koniec dnia deszcz. Nasze ubrania głośno krzyczą:”wypierz mnie”. Przez ostatnie ulewy w piastach wypłukuje się smar. Jedna zaczęła strzelać.Jednak uśmiecha się do nas szczęście. W największej ulewie, wśród domów ruder napotykamy jeden zadbany. Pan na szczęście mówi po… rosyjsku. Pokazuje miejsce na namiot, jednak ostatecznie nie rozkładamy go i nocujemy pod dachem. A rano pomaga naprawić piastę i zostawia mi na pamiątkę klucz, którego używaliśmy.

Wyjechaliśmy już z Estonii, co więcej, dojechaliśmy już do stolicy Łotwy-Rygi.Ostatnie 3 dni to dzień w dzień dystanse ok 120 km. Z czego ostatni to jazda w deszczu od pierwszego do ostatniego km. Ale tej nocy ostro nam powiało. Mimo, że okropny wiatr rozbudzał nas co chwilę, wiedzieliśmy, że to dobry znak. I owszem. Dziś na niebie rozbłysło słońce. Zimny wiatr na kąpiele morskie nie pozwalał, ale my i tak wiedzieliśmy - co by się nie działo - dzisiaj mamy zabawy w wodzie zapewnione. Pod Rygą jest największy aquapark w północnej Europie. Więc, jak tylko zwiedziliśmy ryską starówkę, popędziliśmy co sił pod ostry wiatr, a później już tylko spadaliśmy w dół z kolorowych rur. Co do rowerów, to wykorzystaliśmy sprawdzony sposób z Hansa-Parku. Wszystko pozostawiliśmy u ludzi, u których nocujemy na ogrodzie. A teraz,zrelaksowani, idziemy szybko spać, bo jutro szykuje się znowu długa jazda. Ale po drodze zobaczymy wodospady w Kuldidze-podobno atrakcję numer jeden na Łotwie.

Tak określa się Parnu, miasteczko, któremu wiele brakuje do naszych i niemieckich kurortów. A pogoda dziś też niezbyt letnia, więc nie mogliśmy wypróbować perełki Parnu, czyli plaży. Dziś śpimy już w Łotwie. Nie wiemy jeszcze, czy mamy przestawić zegarki spowrotem na naszą strefę czasową. Przez ostatnie trzy tygodnie żyliśmy o godzinę później niż w Polsce. Przedwczoraj słońce schowało się za horyzontem morza o 20:54. Ciemno robi się jakieś 40min później. Ale zjeżdżamy ostro na południe i dni bardzo się skracają. Przy okazji wytwarza się już atmosfera powrotu. Przypominają nam się wydarzenia i spotkani ludzie. A dziś spotkaliśmy Polaków, którzy wracają z Finlandii. Powiedzieli, że podobno w Polsce ciepło. Mogłoby i nam poświecić mocniej, bo do końca wyprawy ok. 8 dni, a my w morzu kąpaliśmy się tylko raz… A tu na powrót mamy obok siebie Bałtyk z szerokimi plażami, więc chcielibyśmy z naszej wyprawy zrobić także trochę “wakacji nad morzem”.

To nie Polska, gdzie nawet latarnia na takiej ostatniej wsi, jak Stilo, jest udostępniona dla turystów. Dość, że ciężko ją było znaleźć, to na miejscu przywitała nas tabliczka “teren prywatny” i groźny pies. A wielkie, groźne psy to coś co z Estonii robi mix Skandynawii i Rosji. Skandynawii-bo ją trochę przypomina, zresztą sami Estończycy czują się bardziej skandynawami niż mieszkańcami państw bałtyckich. Wspólne też są drogi szutrowe zamiast asfaltu, jednak te są tu dużo gorsze niż w Szwecji. A Rosja? To - wspomiane - psy, ale też rosyjski język, który tu jest w powszechnym użyciu - co, tak na prawdę, już nie raz nam bardzo pomogło. A nasze ostatnie noclegi? Wspomnijmy tu ten w Tallinie. Mieszkanka udostępniła nam salon, gdzie spaliśmy na materacu, ale najbardziej zdumiało jej zaufanie do nas. Powiedziała: “tu macie masło, chleb, owoce, czekoladę, tu jest toster, noże, talerze. Tak się przełącza kanały w TV… Wszystko do waszej dyspozycji” i poszła spać…

Tallin. To tylko 420 tys. mieszkańców. Jak to porównać z np. St. Petersburgiem, który ma 4,5 mln mieszkańców? Rynek jak w małym miasteczku, wsystko bardzo przyjemne, takie spokojne. A spokój się nam przyda, bo jazda ostatnio na nerwach nam pograła. A to wszystko przez skróty, raz się wpakowaliśmy prosto w ciemny las, jedyna słuszna droga to powrót i strata 1 godziny. Drugi raz to przeprawa przez torfowiska. Co prawda kładki były urokliwe, ale bardzo śliskie. Finalnie oboje mieliśmy za sobą po kilka wywrotek wprost do grzęzawiska. Ale będziemy mieli co wspominać. I tak zgodnie stwierdzamy, że to co tworzy natura, w pamięci zostaje dłużej. Tak pewnie będzie też z 7-metrowym wodospadem, z którego spadała woda o kolorze rdzy, czy też innym wodospadem spadającym tuż przy morzu, u stóp którego leżą setki kluczy z kłódek pozostawionych przez młode pary. Dziś mam nadzieję wejść wkońcu na drugą latarnie tej wyprawy. Ciekawe czy będzie otwarta… Zobaczymy już za 2h.

To usłyszeliśmy od jednego z Finów przed wjazdem do Rosji.Inny mówił:”Finland,no problem.Rassija, many problems.”Czytając o Rosji w internecie byliśmy spokojniejsi,a oni na powrót nas wystraszyli.Ale na szczęście nie było tak źle.Dłuższa kontrola na granicy,to jedno. Drugie,to zawrócenie nas z strefy przygranicznej.Nie mieliśmy specjalnego zezwolenia i nie mogliśmy jechać blisko morza,tylko się wrócić ok 10km i podążać w głąb lądu.Droga do granicy przez ląd była nawet krótsza,ale za to ominęliśmy znów dwie latarnie.Więc w Rosji nie widzieliśmy ani jednej.Mieliśmy jednak dużo szczęścia w tamtym dniu.Mieliśmy spać w lesie,a tu wyrasta nagle na horyzoncie wioseczka.W jednym z domów widzimy Daewoo Lanos-myślimy,będzie OK. Na auto ich stać,a mafią też na pewno nie są. I rzeczywiście.Dom zamieszkuje starsza Pani,a w odwiedzinach jest u niej syn.Proponują nocleg w domu.Zaufaliśmy i spaliśmy w ciepłym łóżku.A wczoraj długa,nudna jazda główną drogą. I oto jesteśmy w Estonii.